Στην πολιτική, η γεωγραφία δεν λειτουργεί ως ουδέτερο υπόβαθρο των γεγονότων, αλλά ως ενεργό πεδίο συμβολικής κυριαρχίας, ως χώρος όπου εγγράφονται ιστορικές ηγεμονίες, οικογενειακές συνέχειες, τοπικές πιστότητες και άρρητες μορφές εξουσιαστικής νομιμοποίησης.
Του Μάνου Λαμπράκη
Η άτυπη έναρξη των δημόσιων παρεμβάσεων του Αντώνη Σαμαρά από την Κρήτη αυτή την Παρασκευή* δεν συνιστά απλώς μια επιλογή πολιτικού δρομολογίου.
Συνιστά κίνηση υψηλής σημειολογικής έντασης.
Η Κρήτη, ως τόπος καταγωγικής αναφοράς του μητσοτακικού συστήματος, δεν είναι ένας ακόμη περιφερειακός σταθμός αλλά το συμβολικό πεδίο όπου η οικογενειακή πολιτική συνέχεια επιχείρησε επί δεκαετίες να μετασχηματίσει την τοπικότητα σε μορφή σχεδόν φυσικής πολιτικής ιδιοκτησίας.
Διαβάστε ακόμα: Αγαθοδαίμονας: Ο Νυφούδης, ο Κατρούγκαλος, ο Καμμένος και τα «ήρεμα νερά»
Η κάθοδος Σαμαρά σε αυτόν ακριβώς τον χώρο διαρρηγνύει την ψευδαίσθηση ότι οι πολιτικές γεωγραφίες παραμένουν αμετάβλητες, κληρονομικές και αδιαπραγμάτευτες.
Δεν πρόκειται για μετωπική αμφισβήτηση.
Δείτε τη συνέχεια του άρθρου στο antinews.gr
