Η κρίση στα Στενά του Ορμούζ και οι συνέπειες της πολεμικής σύγκρουσης με το Ιράν αντιμετωπίζονται πλέον από τα διεθνή think tanks σαν μια νέα φάση γεωοικονομικής φθοράς. Το «μέτωπο» δεν είναι πια μόνο οι πύραυλοι, οι ναυτικές επιχειρήσεις και οι δηλώσεις ισχύος. Το μεγάλο «στοίχημα» παίζεται, πλέον, στο «ποιος ελέγχει τη ναυσιπλοΐα, ποιος ασφαλίζει τα πλοία, ποιος πληρώνει το αυξημένο κόστος κινδύνου και ποιος αντέχει μια κρίση που συνεχίζεται», ακόμη κι όταν δεν υπάρχει γενικευμένη σύγκρουση.
Συγκεκριμένα, στις 11 Μαΐου του 2026 το CSIS, στην εκδήλωση Economic Impacts of Iran War: The Capital Cable #134, έθεσε το ζήτημα στις πραγματικές του διαστάσεις: ο πόλεμος που προηγήθηκε και η κρίση που παραμένει παράγουν κόστος σε πολλά μέτωπα. Τα αμερικανικά αποθέματα πυρομαχικών ακριβείας μειώνονται ταχύτερα από όσο μπορεί να τα αντικαταστήσει η βιομηχανία, με άμεσες συνέπειες για την ετοιμότητα των ΗΠΑ στον Ινδο-ειρηνικό, ενώ το Brent «κουβαλά» πλέον ένα «Hormuz risk premium», το οποίο απορροφούν κυρίως ασιατικές οικονομίες, όπως η Νότια Κορέα, μέσω υψηλότερου κόστους καυσίμων. Με απλά λόγια, το Ιράν πιέζει την παγκόσμια αλυσίδα ισχύος.
Προηγουμένως, στις 4 Μαΐου του 2026, το Council on Foreign Relations έδωσε ακόμα μία πιο ωμή πολιτική ανάγνωση. Στην ανάλυση «Trump’s Project Freedom Isn’t Going to Open the Strait of Hormuz», το CFR επισημαίνει ότι οι βομβαρδισμοί, ο αποκλεισμός και μια ασαφής επιχείρηση συνοδείας δεν αλλάζουν την ουσία. Το Ιράν εξακολουθεί να έχει τη δυνατότητα να απειλεί εμπορικά πλοία, άρα λίγες ναυτιλιακές θα ρισκάρουν τη διέλευση. Η θέση του CFR είναι καθαρή: «Μόνο η διπλωματία μπορεί να βγάλει τον κόσμο από αυτό το αδιέξοδο». Αυτή είναι μια κρίσιμη διαπίστωση, αφού ουσιαστικά υποστηρίζει ότι η λύση δεν θα δοθεί με μια καθαρή στρατιωτική απάντηση.
Στις αρχές του μήνα (την 1η Μαΐου) το Chatham House υπογράμμισε ότι ένας ναυτικός συνασπισμός στον Ορμούζ δεν θα κριθεί μόνο από τη στρατιωτική ισχύ. Συγκεκριμένα, στην ανάλυση «A naval coalition in the Strait of Hormuz should learn these lessons» επισημαίνεται ότι η επιτυχία θα εξαρτηθεί κυρίως από τον σχεδιασμό, τον συντονισμό και την αποκατάσταση εμπιστοσύνης στη ναυτιλία, με μαθήματα από τις αποστολές κατά της πειρατείας στη Σομαλία και στα Στενά της Μαλάκα.
Σε ξεχωριστή ανάλυση, που δημοσιεύτηκε, επίσης, την 1η Μαΐου 2026 και επικαιροποιήθηκε στις 5 Μαΐου, το Chatham House κατέγραψε και τη σαουδαραβική διάσταση. Το κλείσιμο του Ορμούζ, με βάση τις εκτιμήσεις του think tank, αποκάλυψε μια κρίσιμη απειλή για τα σχέδια οικονομικού μετασχηματισμού της Σαουδικής Αραβίας, ενώ ο πόλεμος ανέδειξε νέες πιέσεις από τους Χούθι έως τις ενδοπεριφερειακές ρωγμές στον Κόλπο.
Επί της ουσίας, τα think tanks δεν βλέπουν να έρχεται η λήξη της κρίσης, αλλά μια αλλαγή… πεδίου. Από τις πολεμικές συγκρούσεις, τα προβλήματα περνούν από το «μέτωπο» στη ναυτιλία, στην ασφάλιση, στα αποθέματα, στα καύσιμα, στις αλυσίδες εφοδιασμού και στη στρατηγική αντοχή των κρατών. Αυτό το στοιχείο είναι ίσως το πιο επικίνδυνο για την οικονομία. Δεν φαίνεται πάντα θεαματικά. Απλώς ακριβαίνει τα πάντα, μέχρι να γίνει κανονικότητα.
