Την ανάγκη ενίσχυσης της ελληνικής βιομηχανίας ως παράγοντα ανθεκτικότητας της οικονομίας και κοινωνικής συνοχής ανέδειξε ο πρόεδρος της Ελληνικής Παραγωγής και της Viohalco S.A., Μιχάλης Στασινόπουλος, κατά τη συμμετοχή του σε συζήτηση στο πλαίσιο της Γενικής Συνέλευσης του Συνδέσμου Επιχειρήσεων και Βιομηχανιών Πελοποννήσου και Δυτικής Ελλάδος, στο Ρίο Αχαΐας.
Στη συζήτηση συμμετείχαν, μεταξύ άλλων, ο πρόεδρος του ΣΕΒ Σπύρος Θεοδωρόπουλος, ο γενικός διευθυντής του ΙΟΒΕ Νίκος Βέττας και ο πρόεδρος του ΣΕΒΠΕ&ΔΕ Κλεομένης Μπάρλος.
Στο επίκεντρο βρέθηκαν τα εμπόδια που επηρεάζουν την ανάπτυξη της παραγωγής, όπως το ενεργειακό κόστος, η χωροταξία και η απουσία εργαλείων ταχύτερων αποσβέσεων.
Ο κ. Στασινόπουλος υπογράμμισε ότι η αλλαγή του παραγωγικού μοντέλου προϋποθέτει περισσότερες βιομηχανικές επενδύσεις και ένα πλαίσιο που θα τις στηρίζει ουσιαστικά, με σαφή πολιτική προτεραιότητα και μακροπρόθεσμο σχεδιασμό.
Διαβάστε ακόμα: JP Morgan: Ανεβάζει τον πήχη για τη ΔΕΗ – Νέα τιμή-στόχος τα 25 ευρώ και σύσταση overweight
Αναλυτικότερα, σύμφωνα με την ανακοίνωση:
Την Κυριακή́ 7 Ιουνίου, ο Πρόεδρος της ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ κ. Μιχάλης Στασινόπουλος και Πρόεδρος της Viohalco S.A. συμμετείχε σε συζήτηση στο πλαίσιο της Γενικής Συνέλευσης του Συνδέσμου Επιχειρήσεων και Βιομηχανιών Πελοποννήσου & Δυτικής Ελλάδος στο Ρίο της Αχαΐας. Στη συζήτηση συμμετείχαν επίσης ο κ. Σπύρος Θεοδωρόπουλος – Προέδρος ∆.Σ. ΣΕΒ & Προέδρος και Διευθύνων Σύμβουλος BESPOKE SGA HOLDINGS ΑΕ, ο κ. Νίκος Βέττας – Γενικός Διευθυντής ΙΟΒΕ και Καθηγητής Οικονομικού́ Πανεπιστήμιου Αθηνών και ο κ. Κλεομένης Μπάρλος – Προέδρος ∆.Σ. ΣΕΒΠΕ&∆Ε
Κατά τη διάρκεια της συζήτησης, ο κ. Στασινόπουλος ανέφερε ως ενδεικτικά παραδείγματα εμποδίων στην ανάπτυξη της Βιομηχανίας την απουσία εργαλείων ταχύτερων αποσβέσεων (ίσως μοναδική περίπτωση σε όλον τον ΟΟΣΑ), το θέμα του ενεργειακού κόστους καθώς και τα θέματα της χωροταξίας και υπογράμμισε μεταξύ άλλων:
«Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΑΡΑΓΩΓΗ ιδρύθηκε σε μια πολύ δύσκολη εποχή που η Βιομηχανία δεν υπήρχε σχεδόν καθόλου στο δημόσιο διάλογο. Η Βιομηχανία όμως χρειάζεται ένα σύμμαχο και σαν σημαντικός πυλώνας ανάπτυξης θα έπρεπε τουλάχιστον να έχει το Υπουργείο της, όπως τόσοι άλλοι τομείς.
Η Ελλάδα χρειάζεται πιο ισχυρή βιομηχανία και αναλογικά περισσότερη έμφαση από τους άλλους κλάδους διότι εκεί υπάρχει μεγαλύτερο χάσμα με τις υπόλοιπες ευρωπαϊκές οικονομίες. Χρειάζεται αλλαγή του παραγωγικού μοντέλου και αυτό είναι απόφαση που συνδέεται με την ανθεκτικότητα της οικονομίας στις κρίσεις και την κοινωνική συνοχή.
Το φαινόμενο οι Έλληνες να δουλεύουν περισσότερο από τους περισσότερους Ευρωπαίους, αλλά τελικά ο δείκτης της παραγωγικότητας να είναι χαμηλός, δεν πρέπει καταρχήν να μας προκαλεί κόμπλεξ ή εσωστρέφεια. Η παραγωγικότητα της εργασίας πολύ λίγο έχει να κάνει με την προσωπική παραγωγικότητα, έχει να κάνει κυρίως με τις παραγωγικές και βιομηχανικές υποδομές. Μία βιομηχανική γραμμή παραγωγής είναι ουσιαστικά ένα εργαλείο που φέρνει τεράστιες αυξήσεις παραγωγικότητας. Χρειαζόμαστε περισσότερες βιομηχανικές παραγωγικές επενδύσεις και ένα πλαίσιο που να τις προσελκύει και να τις διευκολύνει.
Κατέληξε λέγοντας, ότι χρειαζόμαστε μια πολιτική και εθνική επανατοποθέτηση με προτεραιοποίηση της Βιομηχανίας ώστε να έχει στο δημόσιο διάλογο τη θέση που πρέπει.»
Διαβάστε ακόμα: Δύο χρόνια ΕΛΚΑΚ: Από το όραμα στην υλοποίηση
