Θόριο: Το ξεχασμένο καύσιμο για το μέλλον της ναυτιλίας

Νέα τεχνολογία τηγμένων αλάτων προσφέρει αυξημένη ασφάλεια, χαμηλότερα απόβλητα και δυνατότητα συνεχούς τροφοδοσίας, δίνοντας λύση στα αδιέξοδα των θαλάσσιων μεταφορών με το LNG

Το θόριο, ένα άφθονο αλλά άκρως παραγνωρισμένο ραδιενεργό μέταλλο, αναδεικνύεται ως το καύσιμο μιας νέας γενιάς συμπαγών αντιδραστήρων τηγμένων αλάτων (MSR) που θα μπορούσαν να αλλάξουν τον τρόπο παραγωγής ναυτιλιακών καυσίμων στα λιμάνια. Οπως αναφέρει το gCaptain, το χρονοδιάγραμμα της ενεργειακής μετάβασης ίσως είναι συντομότερο από ό,τι αναμένει ο κλάδος: αφενός η Κίνα επιτυγχάνει την πρώτη πειραματική απόδειξη του κύκλου αναπαραγωγής θορίου, αφετέρου οι Δανοί μηχανικοί σχεδιάζουν εργοστασιακούς αντιδραστήρες σε μέγεθος κοντέινερ.

Η ναυτιλία τα τελευταία χρόνια αναζητά το χαμένο κομμάτι της ενεργειακής μετάβασης: το LNG παρουσίασε εκπομπές μεθανίου, η πράσινη μεθανόλη παραμένει σπάνια, η αμμωνία έχει προβλήματα τοξικότητας και καύσης, ενώ οι μπαταρίες δεν επαρκούν για υπερωκεάνια ταξίδια. Υπό αυτές τις συνθήκες, μια παλιά ιδέα επανέρχεται στο προσκήνιο, αυτή του θορίου.

Σε αντίθεση με το ουράνιο-235, το θόριο δεν είναι άμεσα σχάσιμο. Μέσα σε έναν αντιδραστήρα μετατρέπεται σε ουράνιο-233, μέσω βομβαρδισμού νετρονίων. Επιπλέον, είναι 3-4 φορές πιο άφθονο από το ουράνιο και η χρήση του μειώνει τα μακρόβια ραδιενεργά απόβλητα κατά 80%.

Η συγκεκριμένη τεχνολογία βασίζεται στους αντιδραστήρες τηγμένων αλάτων, που λειτουργούν σε χαμηλή πίεση και υψηλή θερμοκρασία, προσφέρουν αυξημένη παθητική ασφάλεια και δυνατότητα συνεχούς ανεφοδιασμού καυσίμου. Αυτό τους καθιστά κατάλληλους και για παραγωγή υδρογόνου ή αμμωνίας.
– Η Κίνα έχει ήδη δοκιμάσει τον Νοέμβριο του 2025 τον αντιδραστήρα TMSR-LF1 και πέτυχε την πλήρη μετατροπή θορίου σε ουράνιο-233.
– Η Copenhagen Atomics, της Δανίας, αναπτύσσει μικρούς αντιδραστήρες σε μέγεθος κοντέινερ 40 ποδών, με στόχο τη μαζική βιομηχανική παραγωγή.

Για τη ναυτιλία αυτό που έχει μεγαλύτερη σημασία δεν είναι η πρόωση αλλά η παραγωγή καθαρών καυσίμων στα λιμάνια, μέσω της συνεχούς παροχής ενέργειας. Μακροπρόθεσμα εξετάζεται ακόμα και η πυρηνική πρόωση πλοίων που θα λειτουργούν για 20-25 χρόνια χωρίς ανεφοδιασμό, αυξάνοντας παράλληλα τη χωρητικότητα του φορτίου κατά 10%.

Παρά τις ευοίωνες προοπτικές, οι προκλήσεις (διάβρωση υλικών, ρυθμιστικό πλαίσιο) παραμένουν. Το θόριο δεν αποτελεί την άμεση λύση, αλλά την πιθανή μακροπρόθεσμη βάση για την απανθρακοποίηση της παγκόσμιας ναυτιλίας.

ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: ΜΑΡΙΑ ΠΑΠΠΑ

ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ (ΦΥΛΛΟ 8/5/2026)

Advertisement 5










Advertisement 2

ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ








Advertisement 5


Advertisement 7

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΗ