Υποχρέωσα τον εαυτό μου σε ένα άσκοπο ξενύχτι, προκειμένου να απολαύσω την εθνική ομάδα της Βραζιλίας. Ανήκω στη γενιά εκείνη που είχε την απόλυτη τύχη να παρακολουθήσει σε απευθείας μεταδόσεις (πάλι ξενύχτι τότε, αλλά μαυρόασπρο) το Παγκόσμιο Κύπελλο του Μεξικού το 1970.
Αν και ήμουν οπαδός της Αγγλίας (αποκλείστηκε με 2-3 από τους Γερμανούς του Μπεκενμπάουερ και του Μίλερ), υποστήριξα στον τελικό την Ιταλία του Αλμπερτόζι, του Φακέτι, του Ματσόλα, του Ρίβα και του Ριβέρα, αλλά υποκλιθήκαμε όλοι στο μεγαλείο του Πελέ, του Τοστάο, του Ριβελίνο, του Ζαϊρζίνιο, του Ζέρσον και του Κάρλος Αλμπέρτο.
Διαβάστε ακόμα: Ανοδικά το πετρέλαιο μετά τις νέες εντάσεις στα Στενά του Ορμούζ – Επανέρχονται οι ανησυχίες για την παγκόσμια τροφοδοσία
Ουδεμία σχέση η σημερινή Βραζιλία με εκείνους τους μάγους! Ουδείς εκ των σημερινών «Καριόκας» θα είχε θέση στη ενδεκάδα του ’70. Αντε, σε όλο το ματς με τους ξυλοκόπους της Σκοτίας να είδαμε δυο τρεις συνδυασμούς. Παιδαριώδη λάθη των αφελών Σκοτσέζων έφεραν τα γκολ, ένας αγώνας χωρίς συγκινήσεις, χωρίς επιφωνήματα.
Η Βραζιλία είναι κι αυτή μια ομάδα όπως αρκετές άλλες, δεν είναι εκείνο που ήταν και δεν πρόκειται να γίνει.
Οσο για το Παγκόσμιο Κύπελλο, είναι σε εντελώς λάθος τροχιά. Οι 48 ομάδες είναι μεν «μαγιά» για πολύ περισσότερα χρήματα, αλλά η διάρκεια του τουρνουά κουράζει, προβληματίζει και προκαλεί χασμουρητά.
Το Παγκόσμιο Κύπελλο με 24 ομάδες είναι η ιδανική συνταγή.
Καλό είναι να μαθαίνεις πού βρίσκεται το Κουρασάο και πώς ζουν στην Αϊτή, αλλά καλύτερο είναι να παγώνει η πίτσα στο τραπέζι επειδή οι φάσεις και η αγωνία δεν σε αφήνουν να απολαύσεις το φαγητό.
Η FIFA, η UEFA και οι άλλες «παρέες» που ενθυλακώνουν δισεκατομμύρια οφείλουν να προσφέρουν και ανάλογο θέαμα.
Αμφιβάλλει κανείς ότι η ποιότητα του ποδοσφαίρου έχει πέσει αισθητά; Αμφιβάλλει κανείς ότι το φαντεζί ποδόσφαιρο, εκείνο που ξεσήκωνε την κερκίδα, έχει δώσει τη θέση του στη σκοπιμότητα και την «τρεχάλα»;
Αυτά που κάνει ο Μέσι και… τρελαίνονται οι πιτσιρικάδες τα έκαναν ο Χάρης Γραμμός και ο Θανάσης Μπέμπης στα χωράφια των γηπέδων του ’60 και του ’70 στην Ελλάδα και μάλιστα πολύ πιο θεαματικά και πολύ πιο συχνά.
Όσο υπάρχουμε, θυμόμαστε. Και όσο θυμόμαστε, συγκρίνουμε. Και δεν είμαστε κορόιδα, κύριοι της FIFA…
ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ (26 ΙΟΥΝΙΟΥ 2026)



