Η συμφωνία ΗΠΑ – Ιράν δεν τελείωσε την κρίση. Την έβαλε απλώς σε αναμονή… 60 ημερών (χρόνος ο οποίος ήδη κυλά αντίστροφα). Αυτό είναι το βασικό συμπέρασμα από τις τελευταίες αναλύσεις και τις διεθνείς πηγές που παρακολουθούν στενά τη Μέση Ανατολή, από τις 22 έως και τις 23 Ιουνίου 2026. Η Ουάσιγκτον παρουσιάζει τη συμφωνία ως διπλωματική επιτυχία. Η Τεχεράνη, όμως, δεν διαβάζει όλα τα σημεία με τον ίδιο τρόπο. Και εκεί ακριβώς αρχίζει το πρόβλημα.
Σύμφωνα με τη Guardian, στις 22 Ιουνίου οι συνομιλίες ΗΠΑ – Ιράν στην Ελβετία είχαν δημιουργήσει, κατά την αμερικανική πλευρά, μια «πολύ καλή βάση» για τελική συμφωνία. Στο ίδιο ρεπορτάζ αναφέρεται ότι η μεσολάβηση του Κατάρ και του Πακιστάν κράτησε ζωντανό το διπλωματικό κανάλι, ενώ η Τεχεράνη εμφανίστηκε διατεθειμένη να επιτρέψει την επιστροφή επιθεωρητών του ΟΗΕ για το πυρηνικό της πρόγραμμα.
Διαβάστε ακόμα: Ορμούζ: Κοινή επιτροπή Ιράν – Ομάν για τη διαχείριση των Στενών
Με βάση την ίδια πηγή, η Ουάσιγκτον άνοιξε τον δρόμο για προσωρινή χαλάρωση των κυρώσεων στις ιρανικές εξαγωγές πετρελαίου, με ορίζοντα έως τις 21 Αυγούστου. Αυτό ήταν το πρώτο μεγάλο αντάλλαγμα. Ανάσα για την ιρανική οικονομία. Ανάσα και για τις αγορές ενέργειας. Οχι, όμως, τελική λύση. Το κεντρικό ερώτημα έμεινε αναπάντητο. Τι ακριβώς δέχεται το Ιράν για το πυρηνικό του πρόγραμμα;
Στις 23 Ιουνίου, σύμφωνα με το Reuters, ο Ντόναλντ Τραμπ υποστήριξε ότι το Ιράν συμφώνησε σε μακροχρόνιες, ακόμη και «επ’ αόριστον», πυρηνικές επιθεωρήσεις. Η Τεχεράνη, όμως, το αρνήθηκε. Και αυτό δεν είναι λεπτομέρεια. Είναι ο πυρήνας της συμφωνίας. Αν οι δύο πλευρές δεν συμφωνούν ούτε στο τι έχει ήδη συμφωνηθεί, τότε οι 60 ημέρες δεν ξεκινούν από σταθερό έδαφος. Ξεκινούν από διαφορετικές ερμηνείες.
ΚΥΡΩΣΕΙΣ
Το δεύτερο μεγάλο «αγκάθι» είναι οι κυρώσεις. Σύμφωνα με νεότερη ανάλυση του Reuters στις 23 Ιουνίου, η άρση των κυρώσεων κατά του Ιράν δεν μπορεί να γίνει γρήγορα. Το καθεστώς κυρώσεων είναι ένα τεράστιο κουβάρι δεκαετιών. Περιλαμβάνει αμερικανικούς νόμους, προεδρικά διατάγματα, διεθνείς περιορισμούς, ευρωπαϊκά μέτρα, τραπεζικό ρίσκο και φόβο των εταιρειών να επιστρέψουν σε μια αγορά που παραμένει πολιτικά εύφλεκτη. Αυτό σημαίνει ότι η προσωρινή χαλάρωση μπορεί να φέρει χρήμα στην Τεχεράνη. Δεν φέρνει, όμως, αυτομάτως τη ζητούμενη επιστροφή στην κανονικότητα.
Το τρίτο σημείο είναι ο Ορμούζ. Σύμφωνα με το Reuters, στις 23 Ιουνίου το Ομάν και το Ιράν συμφώνησαν να προχωρήσουν σε συνομιλίες για τη διαχείριση της ναυσιπλοΐας και των θαλάσσιων υπηρεσιών στο Στενό του Ορμούζ. Αυτό είναι κομβικό διότι η συμφωνία δεν αρκεί να λέει ότι το στενό ανοίγει. Πρέπει να φανεί ποιος το διαχειρίζεται και ποιος βάζει κανόνες.
Σύμφωνα με το Reuters, την ίδια ημέρα οι αγορές πετρελαίου παρακολουθούσαν κυρίως τις ροές από τον Ορμούζ. Οι τιμές είχαν σταθεροποιηθεί μετά την αποκλιμάκωση, αλλά η εικόνα δεν ήταν εικόνα πλήρους επιστροφής στην κανονικότητα. Υπήρχαν ακόμη ανησυχίες για συμφόρηση, ναυτιλιακό ρίσκο, υποδομές που έχουν πληγεί και εμπιστοσύνη που δεν αποκαθίσταται από τη μια μέρα στην άλλη.
ΛΙΒΑΝΟΣ
Υπάρχει και τέταρτο «αγκάθι». Ο Λίβανος. Σύμφωνα με το Reuters, στις 23 Ιουνίου άρχιζε νέος γύρος συνομιλιών Ισραήλ – Λιβάνου στην Ουάσιγκτον, αλλά στη σκιά της συμφωνίας ΗΠΑ – Ιράν. Η Βηρυτός ζητά χρονοδιάγραμμα ισραηλινής αποχώρησης από τον νότιο Λίβανο. Το Ισραήλ ζητά αφοπλισμό της Χεζμπολάχ. Η Χεζμπολάχ, όμως, δεν εμφανίζεται διατεθειμένη να παραδώσει τα όπλα της. Και, όπως προκύπτει από το ίδιο ρεπορτάζ, ποντάρει περισσότερο στην Τεχεράνη παρά στη λιβανική κυβέρνηση.
Διαβάστε ακόμα: Νέο τέλος στις online αγορές από 1η Ιουλίου στην ΕΕ – Ακριβότερες οι παραγγελίες από Temu και Shein
