Οι αρχαίοι πολιτισμοί χρησιμοποιούσαν τη φυσική δύναμη του ήχου και της μουσικής για να επηρεάσουν με ασφάλεια τις καταστάσεις συνείδησης και για να προάγουν την ψυχολογική και σωματική υγεία. Σήμερα, η πεποίθηση ότι τα ηχητικά ερεθίσματα μπορούν να επηρεάσουν τη συνείδηση είναι ευρέως αποδεκτή (Poole 1993).
ΤΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΚΟΥΣΚΟΥΚΗ*
Το ηχητικό υλικό του ιδρύματος Monroe συνδυάζει τις συχνότητες του ρυθμού δύο ακουστικών εξόδων, οι οποίες, σε συνδυασμό με την επίδραση των κατάλληλων ερεθισμάτων, ενθαρρύνουν την εστίαση του νου, προάγοντας έτσι την πρόσβαση σε ανώτερα συνειδησιακά επίπεδα.
Ο Robert Monroe ανέπτυξε την τεχνολογία ρυθμού δύο ακουστικών εξόδων (binaural beats), την οποία ονόμασε Hemi-Sync και αποτελεί την κορυφαία εφαρμογή των φυσικών δυνάμεων του ήχου. Μέσω μοναδικών μουσικών ακουσμάτων και επιλεγμένων ηχητικών συχνοτήτων επιτυγχάνεται ο ημισφαιρικός συγχρονισμός, που συμβαίνει τυχαία και για λίγα μόνο δευτερόλεπτα κατά τη διάρκεια της ημέρας ή του διαλογισμού. Σύμφωνα με έρευνες, αυτός ο ολοκληρωμένος τρόπος λειτουργίας του εγκεφάλου μπορεί να συνεισφέρει στη βελτίωση των εξής καταστάσεων: χαλάρωσης, διαλογισμού, μείωσης του stress, ελέγχου του πόνου, ύπνου (Wilson, 1990 – Rhodes, 1993), μνήμης (Kennelly, 1994), δημιουργικότητας (Hiew, 1995), θεραπείας παιδιών με αναπτυξιακά προβλήματα (Morris 1996), σε κορυφώσεις καθώς και άλλες θεραπευτικές εμπειρίες (Masluk, 1997), στην απόδοση ενέργειας και την ψυχική διάθεση (Lane et al. 1998) κ.ά.
Σύμφωνα με τον Atwater (τμήμα ερευνών – ίδρυμα Monroe), όλοι διατηρούμε μια ψυχοφυσιολογική ομοιόσταση. Ορισμένοι άνθρωποι ενδέχεται να αντισταθούν στην επίδραση της μουσικής Hemi-Sync. Αυτή η αντίσταση στην αλλαγή είναι δυνατόν να διασπαστεί με τη χρήση πρακτικών, όπως οι αναπνευστικές ασκήσεις, η βιοανάδραση και η αυτογενής χαλάρωση (Tart 1975). Με άλλα λόγια, ο συνδυασμός της Hemi-Sync και της αυτογενούς χαλάρωσης αποτελεί ένα αποτελεσματικό μονοπάτι για την επίτευξη των προσωπικών στόχων.
Τα ποικίλα είδη μουσικής επιδρούν διαφορετικά και στο ανθρώπινο ενεργειακό πεδίο, όπως προέκυψε από έρευνες που έγιναν με τη βοήθεια των φωτογραφίσεων Κίρλιαν. Οι κλασικές συμφωνίες, οι όπερες, τα χορωδιακά κομμάτια και τα κονσέρτα επιδρούν εναλλάξ στα διάφορα τσάκρα στη διάρκεια μιας ακρόασης. Η σκληρή ροκ και η χέβι μέταλ μουσική τείνουν να διεγείρουν υπερβολικά τα τσάκρα της ρίζας (1ο), του ιερού οστού (2ο) και του ηλιακού πλέγματος (3ο). Αντίθετα, αυτά τα τσάκρα ηρεμούν με μουσικές μπαρόκ και δωματίου. Οι παραδοσιακές μουσικές από όλον τον κόσμο επιδρούν στο τσάκρα της καρδιάς (4ο), ενώ η χαλαρή ρέγκε μουσική ανοίγει απαλά το 1ο και το 2ο τσάκρα. Η τζαζ της δεκαετίας του ’50 επηρεάζει το τσάκρα της επίφυσης (6ο) κι εκείνο της κορυφής (7ο). Οι μουσικές με τα τύμπανα ιθαγενών ανοίγουν όλο το σύστημα των τσάκρα και το ίδιο αποσκοπούν να κάνουν οι διάφορες συνθέσεις New Age μουσικής που χρησιμοποιούνται στη χαλάρωση και στον διαλογισμό.
* Kαθηγητής Δερματολογίας,
νομικός, πρόεδρος της Ιπποκρατείου
Aκαδημίας Iαματικής Iατρικής,
πρόεδρος Παγκόσμιας Aκαδημίας
Kινεζικής και Συμπληρωματικής
Iατρικής
